Op mijn doelenlijstje stond: compost afhalen tijdens de landelijke compostdag.
Dat leek makkelijker dan het was. Landelijke compostdag was 23 maart, één dag per jaar dus, waarop je gratis en voor niets compost kan afhalen bij je afvalverwerkingsbedrijf, als dank dat je al die tijd netjes je GFT hebt gescheiden, tenminste, daar gaan ze dan maar vanuit.
Lief en ik stonden op 23 maart, gewapend met een schep en een rol vuilniszakken bij het milieupark in Maastricht. Naast het echte milieu park is het compostgebeuren waar het bedrijf op zijn website behoorlijk moeilijk over doet, want het is zo groot, want het is zo goed. Maar een afhaalpunt, dat hadden ze niet. Ook geen medewerkers waar we het konden vragen, om zeker te weten.
Dus tuften wij in ons auto'tje naar de buren. Voor de slagboom bleven we netjes wachten. Ik stapte uit om me te melden bij het meldhokje. Een klein, vierkant, wit hokje waar kennelijk altijd hard gewerkt wordt, want er waren vier man binnen. Dat kon ik zien, want de deur stond aan de zijkant open en daar stak een mannenbeen uit, en een mannenarm, met een sigaret in de hand. Door het veiligheidsglas zag ik niets. Ik hoorde wel gepraat en hield dus netjes mijn mond, want mij is geleerd om niet door andere mensen heen te praten. Toen hoorde ik gestommel en verscheen een grote, zwarte schaduw voor het veiligheidsglas. Ik zag nu dat het plaatje niet wit was, maar transparant-gerkast, wat natuurlijk eigenlijk hetzelfde is. Ik legde uit wat ik kwam doen. 'Nee' was daarop het antwoord.
'O' reageerde ik dus maar.
'Daar doen we niet meer aan.' kreeg ik als uitleg.
'Ook niet ergens anders?' probeerde ik nog hoopvol.
Maar ik kreeg alleen een zwijgzame reactie terug. Ik vermoedde dat de schaduw zijn hoofd schudde.
Ik zou willen zeggen, voor het effect van mijn verhaal, dat er een pijnlijke stilte volgde. Maar iemand in het hokje vervolgde een belangrijk verhaal en ik besloot met hangende pootjes naar de auto terug te keren.
Gelukkig zouden wij die dag naar mijn schoonouders gaan. En gelukkig wonen die in een andere gemeente, waardoor we het daar nog eens konden proberen. Of eerder gezegd: schoonpappa en ik probeerden het deze keer, vol goede moed. Schoonpappa deed deze keer het praatwerk, en hij had gelukkig een beter resultaat: de slagboom ging al open voordat hij zijn linker been terug de auto in had gehesen. De compost vinden was een andere zaak. 'Ja daar' kregen we tot drie maal toe als antwoord toen we iemand er naar vroegen. Wij snapten de logische logica van de jongens in de blauwe overalls niet. Net na ons derde rondje over het terrein, toen we eigenlijk weer naar huis wilden gaan probeerden we nog één container, en die was het.
Een blauwe, in een hoekje. Een hoge, daarom kon het hem niet zijn. Ik zag mezelf al in de container naar boven klimmen. Tot mijn enkels in de compost staan, het zwarte spul woest naar beneden scheppend, waar schoonpappa met een vuilniszak in zijn armen pogingen deed om alles netjes op de vangen, als in een goedkoop en ouderwets computerspelletje. Wat blijkt: aan de zijkant zat een deur. Een deur waardoor wij het walhalla van de..um...stank konden betreden. Ik moet wel zeggen: het was er lekker warm.
Het duurde niet lang of wij hadden vier vuilniszakken volgeladen en konden voldaan naar huis rijden.
Toen ik al die vier de zakken eenmaal op de tuin had staan begon ik te twijfelen. Compost hoort te ruiken als bosgrond. Deze compost rook als chemische mest. Hoewel het er redelijk goed uitzag, een beetje droog misschien, en je moest wel door een aantal kleine stukjes plastic die er tussen zaten, heen kijken.
Ach...wat.
Ik strooide dus twee zakken leeg en ging aan de slag. Toen ik klaar was stonk ik van top tot teen en had het gevoel dat heel Maastricht mijn compost kon ruiken. De andere twee zakken liet ik dus nog maar eventjes staan.
Woensdag had ik een lezing, georganiseerd door de ecologische werkgroep van onze vereniging. Een lezing over ecologisch tuinieren. Het was erg leuk, en erg leerzaam. Bij ecologisch tuinieren is compost en composteren van groot belang, omdat het composteren van je eigen afval bijdraagt aan de natuurlijke cirkel. Bovendien verspil je geen brandstof aan het verslepen van andere meststoffen. En compost is gewoon een erg goede en coole meststof.
Ook de compost van de gemeente kwam aan de orde. Die moest je nooit, maar dan ook nooit gebruiken, want dat was troep....
Oeps...
Tja...
Het argument: je weet nooit wat mensen erin gooien, was een argument dat ik op een verkeerde manier had opgevat. Een hele positieve manier eigenlijk. Ik gooi in mijn afvalbak bijvoorbeeld onkruid wat al bloeit (of nog verder), dik snoeiafval, dat soort natuurlijke dingen die ik op mijn compost hoopje nooit verwerkt en verteert krijg. Maar de gemeente is prachtige composteer installaties. Die kunnen dat wel. Dus dat is het probleem niet. Het probleem is wel de mensen die er rotzooi in gooien. Plastic, dus bijvoorbeeld, maar nog erger: chemische troep. Onbewust misschien, als ze niet beter weten en chemische verdelgingsmiddelen gebruiken ofzo. Maar soms ook moedwillig. En daar had ik dus totaal niet bij stil gestaan. Ja, naief ja.
Wat ik nu met de overige twee zakken ga doen weet ik nog niet.
Wat ik nu wel ga doen is een nieuwe composthoop maken. Ik had altijd al zo'n zwart vat.
Die had ik ooit tweedehands van marktplaats gekocht voor een prikkie. Op zich zou het een handig ding zijn, ware het niet dat hij al twee keer omgewaaid is omdat hij niet zo heel erg stevig staat. En de voorkant er altijd afwaait. En dat zo'n vat eigenlijk gewoon niet werkt voor het composteren van je groenafval. Woensdag heb ik dus geleerd dat een composthoop minimaal 1 meter breed bij 1 meter hoog moet zijn om binnen in een voldoende hoge temperatuur te bereiken. Een goede hoop composteert je afval in 6 tot 8 maanden tot bruikbare, rijpe compost.
Ik tuinier al vijf jaar. Ik heb nog nooit bruikbare, rijpe compost gehad. :( Zo'n ding werkt dus gewoon niet.
Het plan is nu dus om zo'n grote bak te bouwen voor een mooie grote hoop. Misschien heb ik dan volgend jaar wél mijn eigen, mooie, prachtige, naar bosgrond ruikende compost.
